Posts

Buurman

Afbeelding
Robert zit te draaien op zijn stoel, een man van middelbare leeftijd met een sportief lijf en een kalend hoofd dat glanst onder het TL-licht. Hij had zich de middag anders voorgesteld. Eigenlijk had hij er wel tegenop gezien. Daarom had hij thuis ook geoefend hoe hij zijn punt duidelijk zou maken. Want zo kon het niet verder. Tegenover hem zit Rodney, negentien pas, met armen vol tattoos en spieren die verraden dat hij zijn best doet in de sportschool. Mijn medebemiddelaar Karin en ik houden wijselijk onze mond. Dit moet tussen hen tweeën, dus even niet mee bemoeien. Rodney heeft net rustig uitgelegd dat hij alleen woont. Robert krabt met zijn middelvinger aan zijn duimnagel. “Ik wist niet dat je zo’n last van me had,” zegt Rodney. “Er is nooit iemand langsgekomen om dat te zeggen.” Robert nuanceert meteen. “Last, last… Mijn vrouw werkt in het ziekenhuis, nachtdiensten, ze is een vroege vogel en wil ook op tijd naar bed. Als jullie dan met brommers komen en harde muziek draaien, slaapt...

Een boze droom

Afbeelding
Ik werd met een schrik wakker. Mijn hart bonkte in mijn keel en ik keek zoekend de donkere slaapkamer in. Waar ben ik? Langzaam realiseerde ik me waar ik was en waar het paniekgevoel vandaan kwam: ik was zojuist wakker geworden uit een nare, boze droom. In die droom was alles me ineens pijnlijk duidelijk geworden. En dat greep me naar de keel waardoor ik wakker schrok. Maar laat me beginnen bij het begin. Anders snap je niet wat ik bedoel. Want in mijn Dromeland was eerst alles prachtig en vredig. Maar heel langzaam veranderde dat. En dat begon met het geld. De machthebbers van Dromeland drukten miljarden bij van onze Dromelandse munt. Dat noemden ze “ quantitative dreaming ”, een zalvende term die bedacht leek om ons gerust te stellen. Maar ondertussen werd alles steeds duurder. De waarde van het geld was al snel als een sneeuwbal in de zomerzon. En waar een centrale bank normaal de rente zou verhogen om dat te remmen, lieten ze die juist laag. Ik kon dat niet begrijpen. Wilden ze som...

Piep-show

Afbeelding
Afgelopen week mocht ik mijn nieuwe leaseauto ophalen. Altijd weer een mooi momentje. Beetje dankbaar ook. Iemand aan de andere kant van de wereld heeft dat ding met zorg en schroefjes in elkaar gezet – en ik mag ‘m de komende vijf jaar onder mijn kont hebben. Luxeprobleem in optima forma. De eerste ritten gingen nog wat plechtig, alsof ik over een marmeren vloer reed. Maar inmiddels is het gewoon weer m’n auto. Alles op z’n plek. Alles behalve… de piepjes. Serieus, wie heeft dit verzonnen? Zodra je de auto start begint er een concert van waarschuwingen, meldingen, belletjes en knipperende lampjes. De auto piept als ik een lijntje aantik, als er iemand in de buurt rijdt, als er een verkeersbord ergens op een lantaarnpaal hangt. Alles is reden voor paniek. Of nou ja, voor een piep dan. Op zich snap ik het idee. Veiligheid. Assistentie. Alles voor de bestuurder. Maar als je net in een nieuwe auto zit – waar alles al anders is – dan zijn al die piepjes gewoon afleiding. Véél afleiding. Zo...

Vrijheid op wielen

Afbeelding
Toen ik een kleuter was, hadden mijn ouders nog geen eigen auto. Ik heb nog een foto waarop ik op de motorkap zit van een mooie Daffodil. Mijn vader had die gehuurd, speciaal om met ons gezin op vakantie te kunnen gaan. De generatie van mijn ouders heeft door hard werken vrijheden verworven waar wij nu nog dagelijks de vruchten van plukken. De auto is er één van. Je eigen auto betekent dat je kunt gaan en staan waar je wilt, wanneer je dat zelf wilt. Geen afhankelijkheid van trein- en bustijden of defecte bovenleidingen. Geen opgepropte treincoupés of gebrek aan zitplaatsen tijdens de spits, laat staan de rugzak van een zweterige puber tegen je aan. Nee, gewoon instappen pal voor je eigen voordeur, in je eigen cocon, met jouw favoriete muziek op, en rijden. Maar juist die verworven vrijheid staat momenteel fors onder druk. Neem de plannen in de stad Utrecht voor een compleet nieuwe woonwijk: Merwede. Deze forse nieuwe wijk moet volledig autovrij worden. Zou jij er willen wonen? Of kijk...

Vrijheidsgedicht

Afbeelding
Vrijheid   Waarom hebben wij dan strijd geleverd? die ons bevrijdde van het christelijk preuts. Om vrouwen een gelijke kans te geven doorbraken we taboes met onze eigen keus.   Laten we onze idealen nu zomaar varen? Waar is het Holland waar ik ooit zo trots op was? waar wij zowel direct als ook verdraagzaam waren en de minister-president mooi onze staatsman was.   Nu volgt de overheid een eigen koers  en wordt meteen elk debat al in de kiem gesust ze proberen ons denken te controleren Maar wie is zich hiervan echt bewust?   Doorzie toch al die leugens en verborgen listen. Mijn moeder maakte de tweede wereldoorlog mee. De waarschuwing uit haar belevenissen, kreeg ik met de paplepel al mee   Waarom mag ik niet aan vrede denken? Ik geloof niet in jouw oorlogs-narratief. Al probeer je mij met giftige gedachten te doordrenken ik ben echt niet meer zo naief.   Daarom sta ik op voor vrijheid! Want zwijgen deed ik al te lang Regenten, maak plaats en luister na...

Oude schoenen

Afbeelding
Vorige week heb ik nieuwe schoenen gekocht. Ik heb ze al een paar keer aangehad, maar ze zitten nog niet lekker. Ik heb mijn hiel kapotgelopen en dat moet eerst maar even helen voordat ik ze weer aantrek. Vandaag mijn oude stappers maar weer uit de kast gehaald. Gelukkig had ik ze nog maar even bewaard. Elektrische auto's worden actief gepusht met aanschafsubsidie, lagere bijtelling, accijnsvrijstelling op de stroom en parkeerplaatsen op polepositie. Daar komt nog bij dat veel EV-rijders ook extra profiteren van de subsidie op zonnepanelen. Desondanks is nog geen 4% van het wagenpark uitgerust met een elektromotor. Ook de nieuw geregistreerde auto’s zijn nog lang niet allemaal elektrisch, daarvan is ongeveer 30% uitgerust met een Ampère-aandrijving. De groei blijft ondanks enorme overheidsstimulering beperkt, en hiervoor zijn goede redenen. Allereerst koopt de gemiddelde Nederlander geen nieuwe auto, maar een goede gebruikte. En er zijn gewoon nog te weinig betaalbare EV’s verkrijg...

Richtinggevoel

Afbeelding
In de verte zie ik de top van de bosheuvel. Nog zeker 500 meter buffelen. Ik praat mezelf moed in en spoor me aan om vol te houden. Ongelofelijk zoveel verschil het maakt of je licht omhoog of licht omlaag loopt. In de verte hoor ik een specht, maar ik registreer het nauwelijks omdat het klimmen op tempo mijn aandacht opeist. De heuvel is me bekend, want hier begint mijn hardlooprondje elke week mee. Maar ervaring maakt nu niks uit, het is elke keer weer een pittige klim. Pffff, ik hijg voldaan en denk “dat is weer gelukt ouwe”. Ik kijk inmiddels om me heen, welk pad neem ik nu? Op dit punt aangekomen beslis ik elke week wel iets anders. Als ik vandaag dat pad linksaf eens neem, dan maak ik een iets grotere ronde rechtsom.   Het is zondagochtend eind september. Mijn auto staat, net als de weken daarvoor op dezelfde parkeerplaats. Maar de route door het bos kies ik elke week impulsief. Routes genoeg te bedenken door het uitgestrekte west Veluwse bos. Mensen vragen me wel eens of ik ...