Ik blijf

 We leven in een bijzondere tijd. Ook al is deze uitspraak van alle tijden. Het is nu wel erg van toepassing. Want zeg nou zelf. Wanneer eerder hadden kinderen minder perspectief dan hun ouders? Wanneer eerder gingen zoveel bezorgde mensen de straat op? Wanneer eerder was het zelfmoordpercentage onder jongeren zo hoog?

En wanneer eerder vertrokken zoveel normale ondernemende Nederlanders ons land om elders een nieuw bestaan op te bouwen? Precies. Ik kan het mij niet heugen, maar uit de verhalen van mijn ouders weet ik dat de enige parallel te trekken is met de periode vlak voor en vlak na de tweede wereldoorlog. Na de bevrijding vertrokken velen naar Australie, Canada of de verenigde Staten.

Momenteel zien we veel mensen Nederland verlaten met bestemming

Spanje, Portugal, Hongarije of verderweg naar Paraguay waar een heuse Nederlandse enclave wordt opgebouwd. 

Het is allemaal erg begrijpelijk. Ondernemerschap wordt hier niet meer gewaardeerd.  Arrogante bestuurders gedragen zich als regenten van het capitol in de Hungergames. Belasting is voor hen geen zuurverdiende afdracht na hard werken, maar een vanzelfsprekende onuitputtelijke waterval waarvan zij en alleen zij de toevoer beheren en hierover beslissingen mogen nemen zonder enige nadelige consequenties voor henzelf. 

Het vertrek van ondernemende nadenkende types komt hen zelfs wel goed uit (denken ze) omdat de achterblijvers nog makkere volgzamere schapen zijn. Van hen kun je nog makkelijker geld afpakken. En hun bezittingen onteigenen. Daar is in hun gedachten nog steeds veel te halen. Zolang je het maar niet te nauw neemt met het aloude ‘mijn en dein’. Hier kun je een ‘preferente werkelijkheid’ op loslaten en dan kun je samen met het bevriende netwerk van capitool-dependence-zetbazen gewoon weer ergens anders geld vandaan halen. Pensioen? Zorgpremie? Energietaks? Brandstofaccijns? Overwaardetaks op je huis? schenkbelasting? En belasting op ongerealiseerde koerswinst.  Of anders druk je gewoon extra geld bij in de vorm van nieuwe leningen. De sky is the limit. En als dat niet genoeg is, dan maken we gewoon weer nieuwe plannen om meer weg te halen. Velen van hen hebben nog een auto en een caravan. Dat moet ook nog afgepakt worden. Eerst met nog meer flitspalen. Daarna met nog hogere accijns en parkeerbelasting. Mensen met een eigen oprit moeten dan ook een nieuwe ‘oprit belasting’ betalen en we verzinnen nog wel een mooi verhaal erbij over een realief dure aanpassing van de stoep. En er zijn sowieso ook nog teveel mensen die zelf nadenken. Dat moeten we ontmoedigen, want dat belast in hun beleving onnodig het efficiente overheidregulatiesysteem Dat denken kunnen we natuurlijk ook nog belasten. Iedereen krijgt verplicht een chip ingespoten en afhankelijk van de hersenactiviteit volgt dan het progressieve tarief. 

Dit is de koers die we varen. Dat zie je al van ver aankomen. Maar de vraag is wie deze realiteit gaat stoppen? Ben jij er dan nog om samen met andere denkers de straat op te gaan? Of volg jij dan vanuit de enclave in Paraguay wat er in Nederland gebeurt?

Zit de liefde voor Nederland zo weinig diep dat jij ook vlucht bij de eerstste de beste tegenwind? Wie zijn dan de mensen die de straat op gaan om te roepen: het is genoeg?

Precies dit is waarom ik blijf.

Wat doe jij?