Buurman

Robert zit te draaien op zijn stoel, een man van middelbare leeftijd met een sportief lijf en een kalend hoofd dat glanst onder het TL-licht. Hij had zich de middag anders voorgesteld. Eigenlijk had hij er wel tegenop gezien. Daarom had hij thuis ook geoefend hoe hij zijn punt duidelijk zou maken. Want zo kon het niet verder. Tegenover hem zit Rodney, negentien pas, met armen vol tattoos en spieren die verraden dat hij zijn best doet in de sportschool. Mijn medebemiddelaar Karin en ik houden wijselijk onze mond. Dit moet tussen hen tweeën, dus even niet mee bemoeien.

Rodney heeft net rustig uitgelegd dat hij alleen woont. Robert krabt met zijn middelvinger aan zijn duimnagel. “Ik wist niet dat je zo’n last van me had,” zegt Rodney. “Er is nooit iemand langsgekomen om dat te zeggen.” Robert nuanceert meteen. “Last, last… Mijn vrouw werkt in het ziekenhuis, nachtdiensten, ze is een vroege vogel en wil ook op tijd naar bed. Als jullie dan met brommers komen en harde muziek draaien, slaapt ze slecht.” Rodney knikt begripvol. “Dat is niet de bedoeling meneer. Ik zeg het wel tegen mijn vrienden. Die staan er niet bij stil.”

Karin stuurt het gesprek een beetje bij. “Wat fijn dat je er rekening mee wilt houden Rodney. Maar vertel eens. Je woont alleen, zei je. Hoe komt dat?” Rodney draait zich naar Robert. “Mijn moeder heeft sinds februari een nieuwe vriend. Dan vergeet ze ons. Ze is met hem meegegaan, geen idee waarheen. Gelukkig betaalt ze nog de huur. Mijn zusje was eerst ook hier, maar later haalde mam haar op. Denk die naar oma is.” Robert schuift weer wat op zijn stoel:. “Goh, dat wist ik niet.”

“Hoe doe je dat met eten?” vraagt hij na een korte stilte. “Meestal bij vrienden, of ik doe een pizza in de oven, of maak een tosti. Gaat prima hoor.” Rodney glimlacht en stelt nu een vraag aan Robert “Heeft u ook last van het blowen, meneer? Dat doen we in het schuurtje tegen uw schutting.” Robert lacht kort. “Ik ruik het wel eens. Maar geen last van hoor. Alleen het geluid. Muziek en brommers.”  “Dat regel ik,” zegt Rodney.

“Zaterdag komen er weer vrienden,” voegt hij toe. “Dan gaat de Muziek wel aan. Tot hoe laat vind u dat oké?” Robert denkt na. “Tot twaalf uur, zegt hij half vragend. Maar niet elk weekend hoop ik? Maar af en toe tot 12 uur dat vind ik geen probleem hoor. Als het daarna maar stil wordt want dan willen we slapen. Ik ben zelf ook jong geweest hoor, zegt hij geruststellend.”

Maar ik moet wel bekennen dat ik spijt heb , zegt Robert ineens. Ik had veel eerder naar je toe moeten komen. Ik vind het rot voor je dat je alleen bent zeg.  Rodney haalt z'n schouders op. Hij mompelt zacht ‘ dank u wel maar het is niet anders’ 

Karin en ik kijken elkaar aan. We genieten dat deze twee buren eigenlijk voor de eerste keer sinds jaren in gesprek zijn. En ze zijn allebei van goede wil. Bemiddelen is lang niet altijd moeilijk. Soms is gewoon ruimte geven en zelf lui naar beide buren luisteren genoeg.