Oorkrabben

Vorige week heb ik nieuwe schoenen gekocht. Ik heb ze al een paar keer aangehad, maar ze zitten nog niet lekker. Ik heb mijn hiel kapotgelopen en dat moet eerst maar even helen voordat ik ze weer aantrek. Vandaag mijn oude stappers maar weer uit de kast gehaald. Gelukkig had ik ze nog maar even bewaard. Elektrische auto's worden actief gepusht met aanschafsubsidie, lagere bijtelling, accijnsvrijstelling op de stroom en parkeerplaatsen op polepositie. Daar komt nog bij dat veel EV-rijders ook extra profiteren van de subsidie op zonnepanelen. Desondanks is nog geen 4% van het wagenpark uitgerust met een elektromotor. Ook de nieuw geregistreerde auto’s zijn nog lang niet allemaal elektrisch, daarvan is ongeveer 30% uitgerust met een Ampère-aandrijving. De groei blijft ondanks enorme overheidsstimulering beperkt, en hiervoor zijn goede redenen. Allereerst koopt de gemiddelde Nederlander geen nieuwe auto, maar een goede gebruikte. En er zijn gewoon nog te weinig betaalbare EV’s verkrijg...

In de verte zie ik de top van de bosheuvel. Nog zeker 500 meter buffelen. Ik praat mezelf moed in en spoor me aan om vol te houden. Ongelofelijk zoveel verschil het maakt of je licht omhoog of licht omlaag loopt. In de verte hoor ik een specht, maar ik registreer het nauwelijks omdat het klimmen op tempo mijn aandacht opeist. De heuvel is me bekend, want hier begint mijn hardlooprondje elke week mee. Maar ervaring maakt nu niks uit, het is elke keer weer een pittige klim. Pffff, ik hijg voldaan en denk “dat is weer gelukt ouwe”. Ik kijk inmiddels om me heen, welk pad neem ik nu? Op dit punt aangekomen beslis ik elke week wel iets anders. Als ik vandaag dat pad linksaf eens neem, dan maak ik een iets grotere ronde rechtsom.   Het is zondagochtend eind september. Mijn auto staat, net als de weken daarvoor op dezelfde parkeerplaats. Maar de route door het bos kies ik elke week impulsief. Routes genoeg te bedenken door het uitgestrekte west Veluwse bos. Mensen vragen me wel eens of ik ...

Ik sprak vorige week een ondernemer met een onafhankelijk autobedrijf. Hij belde me omdat ie z’n zorgen met me wilde delen. Het was hem opgevallen dat wij veel energie stoppen in het transparant maken van de DSR-systemen van autofabrikanten waarin het onderhoud is geregistreerd. Hij was hierover kritisch en formuleerde dat als volgt. “DSR-systemen zijn er wel maar je moet daar niet te veel aandacht aan geven”, vond hij. “Want het is lastig om dat in te vullen en de klant moet daar niet zo’n waarde aan hechten. Die klant kan gewoon op ons vertrouwen, wij zorgen gewoon dat zijn auto goed afgeleverd wordt”.   Ik moest even schakelen om het ook vanuit zijn invalshoek te bekijken. Toen beantwoorde ik zijn vraag met een wedervraag. “Stel dat je een vliegreis maakt, wil je dan zeker weten dat de maatschappij alle voorgeschreven onderhoud aan het toestel heeft uitgevoerd?” Of kies je net zo makkelijk voor een maatschappij die jou vraagt op hen te vertrouwen, maar geen enkele inzage geeft h...

Ja, ik geef het toe, ik kijk ook wel eens naar B&B vol liefde. Het is vermakelijk om plaatsvervangende schaamte voor de deelnemers te voelen bij hun puberale onhandigheid in de liefde. Je ziet dat de aanpak per persoon nogal verschilt. De één kan écht luisteren en de ander ratelt maar door zonder onderbreking. En wie laat het allemaal gebeuren zoals het komt terwijl een ander probeert de liefde van hun gastvrouw of gastheer te forceren? Ik snap het wel als je je beste beentje voorzet en probeert alsnog het gewenste resultaat te bereiken. Maar 9 van de 10 keer werkt dat niet. Het werkt niet in relaties en het werkt niet in de zakelijke projecten die je oppakt. Ik moest daar onwillekeurig aan denken toen ik las over licht ontvlambare elektrische auto’s. De overheid wil, vanuit een sterke klimaatagenda, ons al jaren verliefd maken op de elektrische auto. Naast het aantrekkelijk maken van de EV wordt daarbij ook een verbod voor de huidige doorontwikkelde verbrandingsmotoren van stal ge...

Marcus De laatste tijd kijk ik graag naar “the Profit” een serie waarin ondernemer/investeerder Marcus Lemonis ondernemers te hulp schiet die in de problemen zijn geraakt. Hij komt binnen op het moment dat er nog net iets te redden valt. Vaak is het dan al wel 5 voor 12 en kunnen de lonen nog maar nauwelijks betaald worden. Er zijn allerlei schulden aangegaan en zijn er ook meerdere aandeelhouders betrokken. Meestal heeft de familieband of vriendschap tussen zakenpartners geleid tot een ongezonde onderlinge werkverhouding waarin men niet meer met elkaar communiceert, laat staan corrigeert. Zo schoot Marcus te hulp bij een producent van muziekinstrumenten waar 2 broers/aandeelhouders elkaar al jaren niet meer spraken. Daardoor kon het bedrijf geen kant meer op. Of de keer dat hij hielp bij een goedlopende winkel in huishoudelijke artikelen waarbij de mede-eigenaar vooral geïnteresseerd was in de meest afschrikwekkende kapmessen. Zijn inmiddels ex-vro...